Nú er farið að hausta...
...og ég er orðin vel stressuð þar sem nú er aðeins vika þar til ég verð komin af stað út á Atlantshafið ein og yfirgefin með græna litla bílnum mínum. Ég var svo heppin að fá að fara í aðra siglingu með vinnunni og gat því frestað því eina ferðina enn að hugsa um hvað ég þarf að taka með mér og hvernig ég á að fara að því að pakka öllu því sem ég ætla að taka með mér til útlandanna. Í morgun rann svo upp fyrir mér ljós að nú væri ekkert fleira sem truflar og ég verð að fara að taka mig á og koma e-u í verk, þess vegna fór ég heim úr vinnunni klukkan tvö og vitiði bara hvað? Bergrún bara fór að sofa og er enn ekki búin að gera nokkurn skapaðan hlut.
Annað sem hefur verið að angra mig er að á þriðjudaginn átti ég erindi upp í sendiráð og hélt að ég ætti bara að sækja eitt lítið bréf og gæti svo hlaupið út aftur. Ég gerði sem sé ráð fyrir að ég gæti bara talað við manninn sem ég hef haft samband við í allan vetur og okkur hefur komið ágætlega saman og rætt öll mín mál á góðri ensku (enda ekki nema sangjarnt að báðir aðilar tali á öðru tungumáli en sínu eigin móðurmáli!!!). Annað kom nú á daginn, ég kom æðandi inn og lá mikið á þar sem ég var að skrópa í vinnunni og hélt að ég væri að verða of sein í feltferðina, maðurinn "minn" var í símanum og ég mátti bíða, svo loksins var hann búinn og kom og spjallaði við mig lengi lengi að mér fannst og svo endaði þetta á því að ég þurfti að fylgja honum upp og hitta e-a konu sem þurfti að skrifa undir plagg fyrir mig. Konan, sem vissi að ég var að fara til Frakklands í nám og gerði því ráð fyrir að stelpan talaði frönsku, talaði bara og talaði við mig (á frönsku nota bene) og ég stóð og horfði á hana tómum augum og sagði oui, oui, merci, oui, og fátt annað! úff hvað þetta var hræðilegt og síðan þetta atvik átti sér stað á þriðjudaginn hefur mig bara ekkert langað að fara til Frakklands. Best að hrista þetta samt af sér, ég skildi nú að mestu það sem konan sagði þrátt fyrir að ég gæti ekki svarað henni af miklum sóma!
Í kvöld er ég að fara að hitta frænku mína og fá svona kveðjukaffi og svo kemur morgundagurinn, síðasti dagurinn í vinnunni og á eftir honum kemur helgin sem verðu notuð eins vel og mögulegt er við að pakka og pakka og hugsa og pakka og pakka og svo kemur að þriðjudeginum sem ég bruna af stað.
Hef þetta ekki lengra að sinni  ¶ 6:15 e.h.