Halló

Ég komst á toppinn (Hvannadalshnjúk) og niður aftur en hef sjaldan verið jafn örmagna og eftir þessa svaðilför (sem var alls engin svaðilför heldur bara hörkuganga). Ef ég má gefa smá ráð þá er það að fara ekki ósofinn af stað í 15 tíma göngu heldur taka sér bara smá tíma í að hvíla sig áður en lagt er af stað.

Annars er ég bara svona hægt og rólega að koma mér fyrir aftur í íslensku samfélagi, fór og sótti bílinn minn á Hellu í gær þó svo að ég sé litlu bættari þar sem hann fer ekki í gang. Því verður nú samt öllu kippt í liðinn og bráðum verð ég komin með fjögur hjól undir mig jibbí!

Gaman að vera komin heim en eitt fer SVAKALEGA í taugarnar á mér og það er hversu litla sjálfstjórn ég hef gagnvart sjónvarpinu. Ég er gjörsamlega heilluð af þessum kassa, sest niður og svo bara kemst ég ekki aftur á fætur og það sorglega er að maður er að horfa á sama þáttinn allt kvöldið, leikararnir breytast en þetta er sama sagan endurtekin aftur og aftur. Þvílík tímaeyðsla. Og svo sit ég og horfi og horfi og hugsa jæja best að ljúka dagsverkinu, svo bara sit ég áfram og fer að fá samviskubit sem stigmagnast svo fram eftir kvöldi þar til ég kem mér loks í háttinn hugsandi að ég hljóti að koma verkefnum kvöldsins fyrir á morgun!!

Fyrsta skrefið í að ná bata er að viðurkenna vandann, er það ekki sagt e-s staðar?

Vonandi gerist hitt af sjálfu sér.  ¶ 9:05 f.h.